Η πρόσφατη απόφαση 139/2025 του Τριμελούς Εφετείου Λάρισας αποτελεί παράδειγμα των περιορισμών που θέτει η δημόσια τάξη στις αποφάσεις των διαιτητικών δικαστηρίων.
Παρ’ ότι το πολιτικό Δικαστήριο απέρριψε τους ισχυρισμούς της ενάγουσας περί κακής συγκρότησης του διαιτητικού δικαστηρίου και υπέρβασης εξουσίας κατά το περιεχόμενο της διαιτητικής ρήτρας, με την οποία τα μέρη είχαν συμφωνήσει την υποχρεωτική υπαγωγή σε διαιτησία κάθε διαφοράς σχετικής με την ερμηνεία και εκτέλεση έργου, προέβη τελικώς στην ακύρωση της διαιτητικής απόφασης, την οποία εξέδωσε το Μονομελές Πρωτοδικείο δρώντας ως Μονομελές Διαιτητικό Δικαστήριο, για λόγους δημόσιας τάξης.
Παράλληλα, έγινε δεκτό ότι η διαιτητική απόφαση έπρεπε να ακυρωθεί για λόγους δημόσιας τάξης του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ και των άρθρων 338, 339, 340 και 347 ΚΠολΔ περί του μέτρου απόδειξης. Αυτό, διότι το διαιτητικό δικαστήριο σχημάτισε κρίση κατά πιθανολόγηση αντί πλήρους απόδειξης, χωρίς μάλιστα να υπάρχει σχετική εξουσιοδότητση στη διαιτητική συμφωνία.
Αντίθετα, το πολιτικό Δικαστήριο, σε ευθυγράμμιση με τη νομολογία της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου, απέρριψε τον προβληθέντα λόγο ακύρωσης της διαιτητικής απόφασης λόγω παραβίασης του άρθρου 409 ΑΚ περί επιβολής υπέρμετρης ποινής, επισημαίνοντας ότι η διάταξη αυτή, μολονότι αναγκαστικού δικαίου, δεν έχει τον χαρακτήρα της ουσιαστικής δημόσιας τάξης, δηλαδή δεν αποσκοπεί ευθέως στην προστασία του δημοσίου συμφέροντος αλλά περισσότερο του ιδιωτικού.
Επομένως, το Τριμελές Εφετείο Λάρισας για την ακύρωση της διαιτητικής απόφασης στηρίχθηκε, όχι σε έλεγχο ορθότητας της ουσιαστικής κρίσης, αλλά στη διαπίστωση ότι η διαιτησία διεξήχθη κατά τρόπο που παραβιάζει κανόνες που συγκροτούν το δικονομικό πυρήνα της δημόσιας τάξης.
Η απόφαση υπογραμμίζει ότι, παρά την αυτονομία, οι θεμελιώδεις δικονομικές εγγυήσεις παραμένουν αδιαπραγμάτευτα όρια που διασφαλίζουν την αξιοπιστία και τη νομιμοποίηση της Διαιτησίας.
Μπορείτε να δείτε ολόκληρη την απόφαση στην Qualex.
Πηγή: Νομική Βιβλιοθήκη Daily